Chora

Voor een kopje koffie aan de boulevard van Gialova wandelen we op vrijdagochtend de olijfberg weer af over het pad dat tussen de olijfbomen door naar beneden loopt. Een mooie wandeling met opnieuw weer prachtige vergezichten. Wat is het hier toch mooi! Wel jammer dat er ieder jaar wel weer een paar (tweede?) huizen bijgebouw zijn waarvoor dan weer een aantal olijfbomen gerooid zijn. Het oude zandpad is in de loop van de jaren ook deels vervangen door betonnen bestrating. Wij vinden dat jammer, het was zo’n mooi ongerept stukje natuur maar verandering houd je niet tegen. 

We hebben hier, toen we dit pad voor de eerste keer liepen, een schildpad zien lopen bij een grote watertank (zie foto). Er komen hier in dit stukje Griekenland sowieso dieren voor in het wild die je bij ons niet zo gauw zult tegenkomen. De goudjakhals bijvoorbeeld. Pas een jaar of vijf geleden voor het eerst hoorden we die incidenteel en in de verte huilen. Vooral in de avond en nacht. Nu klinkt het ‘s-nachts soms alsof ze vlakbij zijn en iedere dag en nacht horen we ze wel een paar keer huilend met elkaar communiceren. Ook hebben we al een paar keer een doodgereden jakhals op of langs de weg zien liggen. De kameleon noemde ik al eerder, die komt in heel Europa alleen op deze plek voor. Die is waarschijnlijk in een ver verleden met mensen meegereisd vanuit Afrika is de theorie en heeft hier in de lagune een prettig leefgebied gevonden. Ook een egel met lange stekels of een stekelvarken hebben Meta en ik hier in de lagune wel eens gespot in onze Aischylos tijd. En dan moet ik natuurlijk de bidsprinkhaan niet vergeten te melden. Bijna ieder jaar zien we die wel een keer ergens, meestal op het balkonhek, zitten.  Ze bewegen zich heel langzaam en schokkerig voort en kijken je dan aan met hun alien koppies als kleine buitenaardse wezentjes. Intrigerende insekten waarvan het verhaal gaat dat het vrouwtje na de paring het mannetje oppeuzelt. De Iiefde gaat daar letterlijk door de maag zullen we maar denken.

Na ons kopje koffie in Gialova lopen we terug en rijden naar Marathopoli om op het terras aan zee van visrestaurant Panorama een heerlijke vislunch te genieten.  Het is een plek waar we ieder jaar wel een keer zijn en waar Henk dan de ober er middels een in 2018 genomen foto aan herinnert dat deze destijds een grote grouper (zaagbekbaars) aan ons liet zien, gevangen door vissers uit de buurt. Dit jaar werden we bij het tonen van de foto meteen uitgenodigd het exemplaar dat nu aan de haak geslagen was op foto vast te leggen. Het resultaat is terug te vinden bij de foto’s, 8 jaar geleden en nu. 

Omdat we in de buurt van Chora zijn besluiten we na de lunch naar het Paleis van Nestor te gaan. De resten van het paleis die na archeologische opgravingen begin vijftiger jaren zijn blootgelegd, zijn te bezoeken. Vijftien jaar geleden kon je nog gewoon overal over de zandvloer tussen de stille getuigen van een zeer ver verleden doorlopen (zie foto). Daarna is het golfplaten dak vervangen door een solide dak op een grote boogconstructie en is er een soort loopbrug gebouwd zodat bezoekers al het historische schoons van boven af kunnen bewonderen. Grote informatie borden geven middels tekst, foto’s en tekeningen toelichting op wat er zoal van boven af te zien is.  Opnieuw, beetje jammer dat dat veranderd is en dat je niet meer zo dicht bij mag komen, maar wel heel begrijpelijk dat er stappen zijn ondernomen om al dat moois te beschermen. Ook hier zijn de toegangsprijzen omhooggegaan: ”New price, no senior!”, zoals we inmiddels herhaalde malen eerder hebben gehoord. Deze keer wordt ons toegangsbewijs verkocht door een vriendelijke dame die duidelijk om een praatje verlegen zit en enthousiast vertelt dat het even verderop in Chora gelegen archeologische museum in 2027 heropend zal worden na de ver/herbouwing die al jaren aan de gang is. Ook zullen een jaar later de recent op het terrein naast het paleis blootgelegde grafvondsten van de ‘Griffin Warrior’ aan de museumcollectie worden toegevoegd. 

In 2015 ontdekten de Amerikaanse archeologen Sharon Stocker en Jack L. Davis van de Universiteit van Cincinnati in de buurt van het gereconstrueerde bijenkorfgraf in Chora, een spectaculair krijgergraf, van een persoon van 30-35 jaar oud en 1,70 m lang, genaamd de “Griffin Warrior” of  “griffioenkrijger”, naar het mythologische wezen, deels adelaar, deels leeuw, gegraveerd op een ivoren plaquette die in zijn graf werd aangetroffen. Het graf bevatte verder een gouden beker, zilveren bekers, gouden en edelstenen kralenkettingen, meerdere zwaarden en messen en verschillende gouden en edelstenen zegelringen. Volgens sommige onderzoekers moet het haast wel gaan om het graf van een koning, of militair leider van het koninkrijk Pylos, daterend uit 1450-1350 v. Chr., een periode waarin de Myceners zich meester maakten van Kreta. 

Afgelopen april werd in het museum in Kalamata een tentoonstelling gewijd aan deze Griffin warrior en zijn grafvondsten. Dezelfde exhibitie is nu te bezoeken nu in de Getty Villa in Los Angeles om in 2028 dan ‘thuis’ te komen in het Archeologische museum van Chora.

We zijn benieuwd of de maquette van het paleis van Nestor, gemaakt door vriend Maarten en diens vriend Maarten dat sinds 2004 in Chora een plek had gevonden in het oude museum, weer te zien zal zijn in het nieuwe museum. Zoals gezegd, we zijn benieuwd. 

Het verleden, en dan bedoel ik het verre verleden als in ‘de Griekse Oudheid’, kom je overal tegen hier op de Pelopponesos.

Zaterdag ook weer, als we naar Methoni gaan, maar daarover meer in het volgende blog. Tot dan, tot blogs.