Methóni

Het kasteel van Methoni, beter aangeduid met Fort, hoewel het eigenlijk een complete stad omvatte, kent een roerige geschiedenis.  Al in de Byzantijnse tijd stond er een burcht die dienst deed als Bisschopszetel. Daarna,  zo rond 1200, kwamen de Venetianen, die het gedurende drie honderd jaar in handen hadden en de strategische plek omvormden tot een commerciëel centrum. Vervolgens werd het bezet door de Ottomanen (de Turken) die er de daaropvolgende drie eeuwen de dienst uitmaakten met een korte onderbreking tijdens welke de Venetianen er weer heersten. Begin 19-de eeuw fungeerde het fort als uitvalsbasis van de Turks-Egyptische troepen om na hun nederlaag bij de Slag van Navarino plaats te maken voor de Fransen die onder leiding van generaal Maison het hedendaagse stadje buiten de stadsmuren bouwden. Om de bewoners van het kasteel te dwingen zich buiten de kasteelmuren te vestigen, vernietigden de Fransen een groot aantal gebouwen binnen die muren. 

Deze informatie is te lezen in de folder die we op zaterdagochtend ontvangen bij de kassa.  Ook hier weer  ‘no senior’ maar geen ‘new price’ tot onze verbazing en ook hier weer een vrolijke praatgrage kassadame. 

Methoni Castle heeft in de loop van de afgelopen 20 jaar dat we hier regelmatig komen ook de nodige restauraties en reconstructies ondergaan. Van een groot ommuurd terrein met hier en daar herkenbare bouwwerken en verder wat steenhopen en muurresten, plus veel begroeiing van wilde peen en knoflook is het nu getransformeerd tot datzelfde grote terrein met duidelijk herkenbare gebouwen en goed begaanbare paden.  Zo zijn er o.a. een kerkje, twee badhuizen, een wapendepot, meerdere stadspoorten en natuurlijk de, via een stenen brug te bereiken, ‘Bourtzi’ een imposante 16 de eeuwse versterkte toren.

Opnieuw zijn we onder de indruk van de uitgestrektheid van het terrein waar een complete stad is geweest. Op de luchtfoto voorop de folder is goed te zien dat het moderne- niet groter is dan het oude Methoni.

We lopen het terrein over, bezoeken het kerkje met opnieuw kaarsjes van bijenwas, een zandbakje om ze op te steken en natuurlijk een iconastase (iconenwand) alsook duiven die af en aan vliegen naar hun nesten in de dakbalken. Een grote klok hangt buiten onder een stenen boog te wachten om geluid te worden. Langs de resten van de stadsmuur bewonderen we het uitzicht over de Ionische zee en af en toe een zeilbootje aan de westkant. Meer naar het zuiden zien we het haventje en strand van modern Methoni. Het bruggetje naar de Bourtzi lopen we over en beklimmen de steile natuurstenen trap om het uitzicht en het van kanonskogels voorziene bouwwerk te bekijken.

Onderweg raken we aan de praat met een Italiaans echtpaar. Altijd bijzonder wat mensen aan wildvreemden vertellen in de wetenschap dat ze je toch niet meer tegenkomen.  Deze keer leerden we in korte tijd dat het stel weliswaar getrouwd was, maar vanwegen hun werk elkaar alleen in het weekend zag.  “ Heel goed voor de relatie, vooral voor de vrouw” vertrouwde Julia mij toe. Zij woonde nu in Rome en werkte als arts in het Vaticaan in het pauselijk ziekenhuis (dat bestaat dus blijkbaar) en hij was gepensioneerd ingenieur met als hobby zelf zeilboten maken en de wereld rondzeilen. Een interessant koppel. 

Na Methoni Castle uitgebreid bekeken te hebben strijken we neer op het plein voor een lekkere vislunch, waarna we de rest van de dag lekker bij het huisje lezen, zwemmen, hapje, drankje, kortom, vakantie vieren.

Zondag vertrekken we al op tijd voor Meta’s laatste dagje strand naar Divari beach. We vinden een mooi plekje en houden het onder de parasols wel een paar uurtjes uit waarna de rest van de middag een herhaling is van die van de vorige dag.

Op maandagochtend nemen we op vliegveld Kalamata weer afscheid van zus Meta. Het was weer fijn ons weekje met z’n drieën. Wij hebben nog een week hier, zonder veel plannen. Ook fijn.

Tot het volgende blog maar weer!