Koróni

En dan is het al weer dinsdag. Een rustige dag waarin we ‘s morgens omlaag lopen door de olijfgaard naar Gialova voor een koffietje. Beneden treffen we ook deze dag weer de Griekse-Canadees of Canadese-Griek aan op zijn vaste stoel voor zijn huisje. We maken een praatje en moeten beslist even gaan zitten en iets drinken. Het wordt een kopje Griekse koffie (op verzoek met weinig suiker), versgezet door zijn vrouw en vergezeld van zelfgebakken koekjes. Het gesprek met Nikos, zoals hij zichzelf voorstelt, verloopt wat moeizaam. We vermoeden dat dementie de boosdoener is. Hij denkt steeds lang na en moet zoeken naar woorden voordat hij iets zegt of antwoord geeft en dan nog is het vaak geen reactie op iets wat wij zeggen. Georgia (Georgina?) zijn vrouw, compenseert dat volledig door vlot pratend in uitstekend Engels te vertellen over hun leven in Canada. Ze hadden er een fabriekje waar kleding gemaakt werd. Altijd hard gewerkt. Één zoon, getrouwd met een Canadese van Griekse afkomst en twee kleinzoons. In de zomer wonen ze in Griekenland en in de winter in Canada. Als ik ze vraag waarom niet andersom, aangezien de Griekse zomers erg heet en de Canadese winters erg koud kunnen zijn, blijkt ijshockey die keuze gestuurd te hebben. Zoon en kleinzoons zijn daar grote fans van en spelen ook zelf, dan moeten ze natuurlijk wel daar zijn om hen aan te moedigen. Zoals je wel vaker van emigranten hoort voelen ze zich eigenlijk in geen van beide landen meer ècht thuis. In het nieuwe land is hun bestaan opgebouwd en hebben ze hun gezin maar in het oude land liggen hun wortels. Het lot van veel emigranten vermoed ik.

Ook woensdag wordt door ons weinig ondernomen. Wat zwemmen, wat lezen, de bekende vakantie ‘activiteiten’.  Aan het eind van de middag als de grootste hitte voorbij is, besluiten we een stukje te gaan lopen door de lagune en langs het stand. De temperatuur is nu aangenaam en er staat een windje. We komen langs een klein, vierkant bouwwerk aan het water, een oud pompstation uit de zestiger jaren toen er nog plannen waren om de lagune droog te leggen. Later deed het dienst als informatieplek voor vogelspotters maar nu is het van tralies voorzien voor de deuren en alle ramen zijn ingeslagen. Ook zijn de muren van graffiti voorzien of beter gezegd, met verf beklad. Jammer en dat op zo’n mooie plek. Ernaast loopt een soort dammetje door de lagune dat, als ik me goed herinner, bij Voidokilia uitkomt.. een grote slagboom ervoor houdt tegenwoordig auto’s tegen, maar we zien er wel een fietser rijden. We volgen een pad dat door de begroeiing heen kronkelt en komen aan bij het water van de lagune. Het is brak water zo op de scheiding van de zoute zee en de zoete stroompjes die er in uitkomen. In deze tijd zijn er weinig vogels op en bij het water. Vooral tijdens de vogeltrek in het voor- en in het najaar bezoeken die deze plek. We zien nu een enkele buizerd in de lucht en nog een grote vogel die lijkt op een kraanvogel of een flamingo misschien, maar solitair, dat is dan weer onverwacht. Het is een heerlijke tijd om te wandelen en voldaan keren we weer terug naar ons huisje.

Op donderdag besluiten we weer wat actie te ondernemen. We gaan naar Koróni, een klein vestingstadje met nauwe, steile straatjes dat gedomineerd wordt door een grote Venetiaanse vesting. Net als Methóni kende Koróni verschillende overheersers. Na de Venetianen waren er de Fransen, weer de Venetianen en daarna lange tijd de Turken voordat het uiteindelijk definitief Grieks werd. Voor de Turken was het vooral een handelspost en ze verhandelden voornamelijk slaven. Een van die slaven was de later beroemd geworden Spaanse schrijver Cervantes (van Don Quichot) die, volgens de overlevering, in 1578 maar weinig opbracht aangezien hij gewond was aan een hand door een pistoolschot. Na een paar jaar kocht zijn familie hem vrij. Dat kon blijkbaar. Cervantes schreef later een boek over deze periode. Bijzondere tijden. Het fort torent hoog boven het kleine stadje uit. Aan de zeekant is nu een nieuw looppad aangelegd, vanwaar je goed kunt zien hoe onneembaar deze vesting geweest moet zijn.  Een deel van deze informatie kwam ik tegen in mijn vorige Griekenlandblog maar het leek mij interessant genoeg om een deel ervan ook nu weer te vermelden

We lopen omhoog door de smalle, steile straatjes, die overgaan in traptreden naar de ingang van het fort, die wel iets weg heeft van een stadspoort. Zo’n fort huisde indertijd ook een hele gemeenschap. Er staan dan ook een aantal huisjes en een kerk en zelfs een klooster dat sinds 1918 door Grieks orthodoxe nonnen wordt bewoond. Het klooster mag bekeken worden, mits te blote armen en/of benen met een sjaal worden bedekt. Voor diegenen die er geen bij zich hebben, staat er een standaard met sjaals, zodat niemand aanstoot hoeft te geven. We hebben dit alles al vaker gezien, maar toch is het iedere keer weer mooi om de keurig onderhouden tuintjes, huisjes en de kapel te zien en vooral om de sfeer te proeven van vroeger tijden. De nonnen die we te zien krijgen zijn oud en volledig in het zwart gekleed maar gaan blijkbaar wel met hun tijd mee want de vorige keer zat een van hen luid mobiel te bellen op een oud bankje onder een nog oudere boom. 
 

Ook is er een bouwwerkje waar kettinkjes, armbanden en wat religieuze prenten en iconen worden verkocht.  Een non biedt ons een blokje loukoumi aan. Het is een zacht, met poedersuiker bedekt fruitsnoepje dat wij kennen onder de naam Turks fruit. Lekker maar zoet. Het kapelletje is van binnen rijkelijk van iconen voorzien en ook hier zijn weer dunne bijenwaskaarsjes te koop voor wie er een op wil steken. Een van de nonnen heeft plaats genomen bij de ingang. Om te controleren of we niet te schaars gekleed naar binnen gaan vermoed ik.

Ondertussen hangt er een grote zwarte wolk boven het plaatsje en valt er af en toe een spatje regen. We gaan daarom voor de zekerheid maar onder een grote parasol zitten tijdens onze zoveelste vislunch maar de regen zet niet door. Als je aan zee zit is vis eten vrijwel onvermijdelijk en we houden van vis dus dat is geen enkel probleem. Omdat verse vis vaak met een kiloprijs op de kaart staat word je soms uitgenodigd mee te lopen om een vis uit te kiezen die dan wordt gewogen zodat duidelijk is wat deze gaat kosten. Verse vis is hier naar verhouding duur en staat voor prijzen van 40 tot 70 euro per kg. op de kaart.  In Griekenland schijnt het bovendien verplicht te zijn om op een menukaart aan te geven als vis bevroren is geweest. Die is dan weer niet duur. Wij kiezen voor een verse gegrilde inktvis en zeebaars, voorafgegaan door geroosterde courgette en aubergine met tzatzikidip en vergezeld van patatas (frites) en een salade. Natuurlijk is er ook brood, olijfolie, een fles water en een lekker glas wijn. Heerlijk!

Reden we heen langs de westkust zuidwaarts naar Koróni, terug naar Gialova kiezen we de bergroute, waarvoor we na een stukje langs de kust landinwaarts afbuigen en over een wat smallere weg rijden die door olijfgaarden, wijngaarden en kleine dorpjes klimt, daalt en kronkelt. Prachtige vergezichten zijn onze beloning en Henk spot zelfs een schildpad die langs de weg in een plas water (het heeft hièr, hogergelegen, blijkbaar wèl geregend) vermoedelijk zijn dorst zit te lessen. Ik probeer het 20 à 25 cm. grote, van nature trage, dier te fotograferen en er een filmpje (zie video) van te maken maar hij blijkt allerminst traag, zelfs snel, zodat dat me maar ten dele lukt voordat hij in de begroeiing verdwijnt. Toch weer een bijzondere ontmoeting.

Zo, dat was het weer voor nu.

Wordt wederom vervolgd.