Archaio Korinthos

Archaio Korinthos oftewel Oud Korinthe is onze volgende bestemming. Dit stadje is, zoals de naam al zegt, oud, heel oud. Al in de steentijd werd deze plek bewoond lees ik. 

Het oude Korinthe was een van de grootste en belangrijkste steden van Griekenland, met een bevolking van 90.000 inwoners in 400 v.Chr. De Romeinen verwoestten Korinthe in 146 v.Chr., bouwden in 44 v.Chr. een nieuwe stad op dezelfde plek en maakten deze later tot de provincie hoofdstad van Griekenland. Tegenwoordig is het een klein stadje met een touristisch centrum, dat eigenlijk niet uit veel meer dan één lange straat bestaat waar winkels, vooral souvenirwinkels en restaurants te vinden zijn, met de rest van het stadje er omheen.

Verder is daar natuurlijk ook de archeologische site met de tempel van Apollo te vinden, waar nu alleen nog een aantal zuilen van resten en een groot terrein eromheen met de archeologische restanten van wat eens een complete stad moet zijn geweest. Het archeologisch museum is op een terrein ernaast gehuisvest.

In Korinthe willen we beslist ook het Kanaal van Korinthe met zijn steile wanden aanschouwen dat een vaarroute vormt voor middelgrote schepen die de stormachtige zuidpunt van de Pelopponesos willen ontwijken.  Al in de oudheid waren er plannen een dergelijke vaarweg aan te leggen, maar nu eens werd het afgeraden door een orakel, dan weer voorkwam een oorlog de aanleg ervan, maar het waren vooral de technische uitdaging en een tekort aan geldelijke middelen die maakten dat het tot het laatste decennium van de negentiende eeuw duurde voor het kanaal werd aangelegd. Toch is het kanaal maar 6,3 kilometer lang aangezien het een landengte doorsnijdt waar het land op zijn smalst is. 
 

We dachten er zo heen te rijden want het zou aan de A8 te zien zijn richting Athene waar die snelweg het kanaal overgaat. Dat dat niet helemaal klopte ontdekten we toen we al een aardig eindje richting Athene waren gevorderd en er zich nog steeds geen ‘wegrestaurant bij een brug met zicht op het kanaal’ had aangediend.  Maar weer omgekeerd en deze keer wel de goede afslag genomen waar we, samen met een aantal andere belangstellenden, de brug overliepen en ons vergaapten aan de 70 meter steile wanden en de in de grote diepte varende schepen, die zo wel erg klein waren. Ook waren er waaghalzen die een Bungy-jump maakten.  Doodeng lijkt me, maar het gaat natuurlijk om de adrenaline kick.  We zijn niet zo van het afvinken, maar dit kanaal kon nu toch van onze bucketlist worden gehaald. 

We besluiten aan het eind van de middag, als de warmte (32+) wat heeft afgenomen, in het dorp de archeologische site en zijn museum te bezoeken. Verbaasd zijn we over de hoge on-Griekse toegangsprijs van €15,00 p.p. “New price, no senior!” was het antwoord op onze reactie. Normaal gesproken verbazen we ons juist over de lage toegangsprijzen in Griekenland. Vaak maar €6,00 en voor ons als senioren maar de helft, maar dat is blijkbaar nu veranderd, hier althans. Het zij zo. 

Het museum bevat een mengeling van Griekse en Romeinse oudheidkundige vondsten. Allemaal locaal of uit de naaste omgeving. Één zaal trekt vooral onze aandacht. Er staan twee grote naakte mannenbeelden opgesteld met daarachter stenen doodskisten waarin de schoongeveegde bovenkanten van de daarin gevonden menselijke skeletten zijn waar te nemen. Het zijn zogenaamde kouroi, (kouros in enkelvoud) en Wikipedia leert mij:  “Het Oudgriekse woord kouros betekende jongeman, en werd gebruikt door Homerus om te verwijzen naar jonge soldaten. Vanaf de 5e eeuw v.Chr. verwees het woord specifiek naar een adolescent, een baardloze jongen, maar geen kind meer. Sinds 1890 gebruiken kunsthistorici en archeologen het woord om te verwijzen naar een specifiek type mannelijke naaktbeelden. Kouroi waren ook algemeen bekend als Apollo's, aangezien gedacht werd dat alle kouroi Apollo afbeeldden.”

De vondst van déze kouroi met bijbehorende resten in de omgeving van Korinthe is nog heel recent. In 2010 werden ze gevonden door een boer waarna ze onprofessioneel opgegraven werden door antiekhandelaren die ze te koop aanboden op de internationale zwarte markt voor 10 miljoen per stuk. Gelukkig kon dit worden voorkomen. Het is in Griekenland strikt verboden archeologische vondsten zonder toestemming de grens over te laten gaan, laat staan ze te verkopen. Aangezien de rechtzaak tegen de daders nog steeds niet is afgerond mogen de kouroi en bijbehorende vondsten absoluut niet gefotografeerd worden aangezien het nog steeds bewijsstukken zijn in deze rechtzaak. Henk werd dan ook streng terechtgewezen toen hij, zich onbewust van dit verbod, een foto wilde maken.

De kouroi en de rest van de zaal waren wat ons betreft de interessantse opstelling in het museum. Er waren zalen in een ouderwetse stijl van exposeren maar ook zalen die beslist recenter waren aangepast en die mij sterk deden denken aan de exhibitie van het archeologische museum in het Neokastro in Pylos, waar we later deze vakantie beslist weer langs zullen gaan.

Na het museum bewonderen we de resterende zuilen van de Griekse Tempel van Apollo en lopen over de paden die dwars door de archeologische resten van de, in de Romeinse tijd herbouwde, stad die er omheen had gelegen. Uitgestrekt en altijd weer indrukwekkend je voor te stellen dat hier echt mensen gewoond en rondgelopen hebben in een heel ver verleden.

We krijgen trek van alle indrukken maar zijn niet bepaald onder de indruk van het culinaire aanbod in de hoofdstraat. We zien alleen restaurantjes en tavernas met grote borden met gefotografeerde gerechten voor de deur. Niet heel aantrekkelijk.

Die middag waren we een van de touristenwinkels binnengelopen om de spiraalvormige oorknopjes uit de etalage te bekijken waar ik al even naar op zoek ben. We werden allervriendelijkst te woord gestaan door een goeglachse dame die er zichtbaar plezier in had ons te woord te staan. De aankoop werd gedaan en binnen de kortste keren stelde zij zich voor als Maria, de oudste vrouw van het dorp met haar 91 jaren en “still going strong”. Haar schoondochter komt uit Weesp en haar kleinkinderen wonen ook in Nederland. “Mooi land maar wel heel anders dan Griekenland.” Ik kreeg bij het weggaan zelfs nog een klein “geluktarmbandje” van haar. Hartverwarmend. 

Afijn, de winkel van deze Maria dus, passeerden we op zoek naar een geschikt restaurant dus besloten we deze inwoner van de plaats te vragen waar deze zelf naar toe gaat als ze buiten de deur gaat eten. Een beproefde en succesvolle methode voor ons in het buitenland. Maria en haar assistente verwezen ons naar een visrestaurant aan zee. Klein stukje rijden, maar erg lekker. Ter plekke werd meteen gebeld en ik kreeg de telefoon in de hand gedrukt om de reservering te bekrachtigen. Op een kladje werd de route uitgetekend en met de beste wensen voor maaltijd en de rest van ons verblijf, verlieten wij het pand. Opnieuw hartwerwarmend.

De genoten maaltijd aan zee smaakte prima en er was weer een einde gekomen aan een welbestede dag.

Op vrijdag trekken we door naar Archaia Epidavros, maar eerst rijden we nog omhoog naar het Acrocorinth Kasteel dat dichtbij boven op een heuvel ligt. Al op tijd die ochtend zigzaggen we naar boven en voordat het echt warm wordt beklimmen we de natuurstenen trappen en steile stenen paden die ons omhoog leiden naar wat eens een groot fort of vertsterkt kasteel geweest moet zijn, op 575 meter hoogte gelegen. Het behoort tot een van de belangrijkste verdedigingwerken uit de Griekse geschiedenis en heeft als dusdanig dienst gedaan van de prehistorie tot de Griekse revolutie van 1821. Dit vanwegen zijn strategische ligging aan het begin van de Peloponnesos. Putten en bronnen leveren het bewijsmateriaal dat er al bewoning was in de laat Byzantijnse tijd en ook ten tijde van de Ottomaanse of Turkse bezetting. 

Hoewel de trappen behoorlijk steil en de stenen vaak glad zijn, besluiten we dat het de moeite zeker waard was en reizen we na een lekker koude frappé bij het kasteel richting onze volgende bestemming.

Een verslag daarvan volgt weer in een volgend blog.