Kralendijk

Vandaag (vrijdag) krijgen we de beschikking over onze huurauto, ter plekke bij Windhoek gehuurd.  Ons was een 4x4 geadviseerd. Raadzaam vanwege de kwaliteit van de wegen (matig tot slecht) en als we het Nationale Park wilden bezoeken een noodzaak. Er bleek een stoere, felblauwe Toyota F J Cruiser voor ons klaar te staan. Hoog op de wielen en het type auto waar liefhebbers van onbegaanbaar terrein in rijden. Eigenaar Roans favoriete auto, zo verzekerde hij ons. Misschien wat overdreven dachten we, hoewel nu, een paar tochtjes later, blijkt het toch een goede keuze geweest te zijn.

Maar deze vrijdag gaan we eerst Kralendijk, onze huidige, tijdelijke woonplaats en hoofdstad van Bonaire bezoeken. De naam Kralendijk blijkt een verbastering van Koralendijk te zijn. De wateren rondom Bonaire zijn ruim voorzien van koraal dus daar heeft het ongetwijfeld mee te maken. Het stadje begon als nederzetting in de tijd (we schrijven mid 19-de eeuw) dat Bonaire nog een overheidsplantage was en niet permanent bewoond mocht worden.  Pas na 1868 bevolkten kolonisten het eiland en mochten zich er vestigen. Het is een kleine stad, eerder een groot dorp, met een bouwstijl die een duidelijk Nederlandse invloed verraadt. Pas in de jaren 50 van de vorige eeuw kwamen de eerste toeristen naar Bonaire maar tegenwoordig is het toerisme een van de, zo niet de belangrijkste bron van inkomsten van de Bonairianen. Vooral Nederlanders kom je hier tegen en tot voor kort Amerikanen. Die bezoeken het eiland in non - covid tijden vanaf de cruise schepen die hier dan kort aanmeren. Kralendijk kent één hoofdstraat met in felle kleuren geverfde huizen en winkels en een kleine waterkant, waar wat souvenir- en surfwinkels zijn, plus wat horeca ondernemingen en watertaxi bedrijven. Een vriendelijke plaats met een duidelijk Caraïbische uitstraling. De sfeer is sowieso relaxed. Mensen lijken hier geen haast te hebben en waarom zouden ze ook. We slenteren wat rond doen wat boodschappen, drinken een lekker kopje koffie aan het water en likken later een ijsje in een van de twee plaatselijk beroemde ijssalons. Heerlijk. Wel zijn er op een nieuwe plek altijd dingen die je verbazen. Zo hangen er bij de uitgang in de supermarkt bijvoorbeeld foto’s, duidelijk gemaakt door beveiligings camera’s, waar met grote letter - Diefstal - boven staat. Een soort moderne schandpaal dus. 

Die middag verpozen we aangenaam bij huisje en zwembad en verheugen ons op de avond. Toen we lazen dat Jonnie Boer, chefkok en eigenaar van de 3-sterren Librije in Zwolle, op 5 minuten lopen van Windhoek, een restaurant had geopend, besloten we in oktober al bij Brass Boer een tafel te reserveren om onze 48-ste trouwdag nog eens ècht met een lekker etentje te vieren. (En hadden we niets te vieren gehad, dan hadden we wel iets verzonnen :-)) Een goed besluit bleek, want de ambiance was sprookjesachtig met een tafeltje aan zee, sfeerverlichting, mooie aankleding en prettige bediening en, ook niet onbelangrijk, het eten was heerlijk, alsook de begeleidende wijnen. We lieten ons 5 gangen lang verrassen en misten geen enkele ster. Een fijne en beslist feestelijke afsluiting van de dag.