Kandy

Na Sigiriya gaan we richting Kandy dat in het midden van het eiland in de bergen ligt. Onderweg is er een bezoek aan de historische plek Polonnaruwa gepland. De archeologische opgravingen aldaar zijn van een koninklijk paleis met al zijn bijgebouwen, vijvers, een stoepa en een tempel waar de heilige tand van Boeddha bewaard werd tijdens de aanwezigheid van de koning. Polonnaruwa vormde het tweede koninkrijk in Sri Lanka en werd in de 11-de eeuw door Koning Vijayabahu I tot hoofdstad uitgeroepen en bleef die status behouden tot in de 13-de eeuw. Aangezien het een groot complex omvat is er een tuktuk voor ons geregeld waarin de ‘site guide’ ons rondrijdt. De gids en zijn tuktuk zijn allebei al aan enige slijtage onderhevig geweest, hoewel de leeftijd van de mensen hier door ons vaak moeilijk is in te schatten. De gids is een tanige man met een incompleet gebit en een speciale uitspraak van het Engels waarin hij de plekken die we bezoeken toelicht. De tuktuk vertoont de nodige gebruikssporen van versleten bekleding en handrail tot aan een pruttelend geluid bij het rijden. Toch voldoen beiden aan de vereisten, dus niet getreurd. We worden keurig van de ene ruïne naar de andere gereden en krijgen uitgebreid geschiedenisles, compleet met vermelding van alle jaartallen. Zelfs in de ruïne van de stoepa en later van de tempel moeten we steeds weer, tot ergernis van Henk, onze  sandalen verruilen door de sokken die we hiervoor bij ons hebben om onze westerse voetjes tegen hete stenen en zand te beschermen. Ook mag er geen pet of hoed worden gedragen op heilig terrein en knieën en schouders dienen bedekt te zijn. Voor het geval je te schaars gekleed bent kan het ongewenste bloot met een sjaal of sarong worden bedekt. We zien dan ook menig toerist met een sjaal om de schouders of taille gedrapeerd, wat er soms nogal potsierlijk uitziet. Het hoogtepunt van al dat historische moois is, volgens de gids, beslist de tempel, aangezien deze tijdens de aanwezigheid van de koning de heilige tand bevatte. Het betreft hier een tand van Boeddha, de enige relikwie van de aanbedene die nog te zien is. De andere relikwieën liggen meestal ingebed in stenen diep onderin ontoegankelijke stoepa’s. Met de tuktuk worden alle plekken van belang aangedaan en na afloop gaan we verder richting Kandy.

Onderweg wordt er gestopt voor een koffie bij een kleine ‘spice garden’ waar we ongevraagd een rondleiding krijgen langs bomen en struiken om de groeiwijze van de diverse specerijen te laten zien. Ook alle geneeskrachtige eigenschappen van diezelfde specerijen worden uitgebreid behandeld. Er wordt ons zelfs een korte massage opgedrongen. De gids ter plekke roept net iets te vaak “ I’m not pushing”.  Uiteraard eindigt dat alles in een winkel. Een en ander is best interessant, maar we voelen ons toch enigszins overdonderd en hebben hier nu eigenlijk helemaal geen zin in. We wilden alleen maar een kop koffie. We besluiten dan ook onze Mihi te laten weten dat hij ons niet meer zonder overleg naar dit soort verkooppunten moet meenemen zodat we zelf kunnen besluiten of we aan een dergelijke activiteit willen deelnemen of niet. 
 

Ook bekijken we nog een stoepa aan een groot handgegraven meer en een Hindu tempel die kortgeleden van een nieuwe felgekleurde verflaag is voorzien als voorbereiding op een festival dat in de zomer gehouden zal worden.  De felle kleuren spatten ervan af. Het is een bonte verzameling van de honderden, misschien wel duizend goden die door Hindu’s worden vereerd. Totaal anders dan de Boeddhistische tempels  

De stad Kandy is, zoals gezegd, onze bestemming deze dag en meer specifiek Clove Villa, een mooi, kleinschalig hotel in een rustige zijstraat van het drukke centrum van de stad. Kandy stad is een heksenketel. Alles rijdt en loopt door elkaar. Er wordt gepasseerd op plekken waar het onmogelijk lijkt. Vooral de vaak bontgekleurde bussen rijden hard en nemen risico’s. Het mag nog een wonder heten dat we maar één aanrijding zien tussen bus en auto in de twee dagen dat we hier zijn. We arriveren aan het begin van de middag als de scholen net uit zijn en overal zie we jongens en meisjes in uniform over straat lopen, op weg naar huis of naar de schoolbus. De meisjesuniformen bestaan uit spierwitte jurken met gekleurde riemen of stropdassen waaraan je kunt zien op welke school ze zitten. De moslim meisjes dragen daarbij nog witte hooddoeken die doen denken aan de witte sluiers van tropennonnen.

Na ingecheckt te zijn (we krijgen ongevraagd een upgrade naar een grotere kamer) frissen we ons op en is het tijd ons richting de tempel te begeven alwaar we de ‘ceremony of the tooth’ zullen bijwonen, maar daaraan voorafgaand heeft Mihi geregeld dat we een voorstelling van traditionele dansen kunnen bijwonen. We hebben plaatsen mooi vooraan in de zaal zodat we goed zicht hebben op het toneel. We krijgen een Nederlandstalig programma, dat zo te zien uitgewerkt is door iemand die geen Nederlands machtig was want er staan verkeerd gespelde en soms zelfs onzinzinnen bij. We begrijpen dat er 11 dansen zullen zijn en als toegift ‘lopen over vuur’. We zijn dan ook benieuwd en worden niet teleurgesteld. Onder begeleiding van verschillende slaginstrumenten en fluiten wisselen danseressen en dansers elkaar af. De vrouwen dansen heel sierlijk en beelden korte verhaaltjes uit. Van de mannen zien we stoere krijgshaftige dansen en zelfs acrobatische toeren en vuurspuwen. De kleding die gedragen wordt is heel kleurrijk en steeds passend bij het uitgebeelde verhaal. 

Na afloop gaan we meteen door naar de nabijgelegen tempel voor de ceremonie van de tand. Ook hier weer muziek. Drie keer per dag wordt deze ceremonie opgevoerd en iedere keer even drukbezocht laten we ons vertellen. Ook hier weer een plaatselijke gids. Nog taniger, tandelozer en moeilijker te volgen dan de gids in Pollonaruwa maar hij weet wel welke route te nemen om de grote drukte voor te zijn op de belangrijkste plekken. En vandaag blijken wij “very lucky sir’ want we kunnen niet alleen een blik werpen op de replica van de aanbeden tand, maar ook op de echte tand, hoewel die laatste verborgen ligt in een groot gouden koepelvormig omhulsel. Foto’s maken is strikt verboden.

Na afloop van de ceremonie halen we onze schoenen weer op bij de ‘foreigners’ shoes’ balie en genieten in het hotel, onder het genot van een heerlijke Sri Lankaanse curry, nog na van een bijzondere avond. 

Morgen weer een dag. Het verslag daarvan volgt.