Haputale en Ella

Voor de zondagochtend staat een bezoekje aan theeplantages gepland. Onze vertrouwde Mihi brengt ons naar Hapútale, niet ver van Ella waar we de Lipton Seat gaan bekijken. Een tuktuk zal ons naar de top van een ongeveer 1970 meter hoge berg rijden, dwars door de theevelden. We begrijpen al snel waarom de tuktuk hier het aangewezen vervoermiddel is.

De weg naar boven is af en toe wel èrg smal. Het eerste stuk van de klim hangt er nog een ochtendmist die het uitzicht beperkt, maar zodra de zon aan warmte wint lost de mist op en zien we de eindeloze rijen theeplanten die hier in de negentiende eeuw in opdracht van de Engelsen werden aangelegd. Zij haalden hun goedkope Tamil werkkrachten voornamelijk uit zuid India. Deze kregen huisvesting en eten maar géén salaris. Nog steeds worden generaties later de theepluksters zwaar onderbetaald zoals ik bij het blog over de Schotse theefabriek Glenloch al schreef. 1200 roepie per dag (€3,30) is natuurlijk helemaal niks voor 9 uur lang gebukt staan in de hete zon en vooral doorwerken want er moet minstens 20 kg worden geplukt. De topjes die geplukt worden van de theeplanten wegen bijna niks dus dat betekent doorwerken en meerdere grote zakken vol plukken om de vereiste 20 kg. per dag te halen. Pluk je minder dan wordt dat op je loon gekort. Ook dat nog! De theepluksters wonen, vaak met man en kinderen in zogenaamde ‘line houses’, de voorlopers van onze rijtjeshuizen maar dan de simpele versie. We passeren een paar van die gehuchten en het ziet er ronduit armoedig uit. De hindoetempel daarentegen die we tegenkomen is rijkversierd. Af en toe moeten we stoppen om een tegenligger langs te laten en bij een van die stops is een groepje kinderen op straat een spel aan het spelen.  Er staan drie stokken als een wigwam midden op straat en het lijkt de bedoeling om een kei ter grootte van een tennisbal met een stok vooruittikkend in de ’goal’ te slaan. Een soort gestripte hockey dus. Spelende kinderen zie je overal. Ook als ze zich geen speelgoed kunnen veroorloven. De mannen uit deze dorpjes werken op de theeplantages of in Haputale onder aan de berg. Onze gids annex tuktukbestuurder is één van die mannen horen we later.

Als we een aantal theepluksters tegenkomen waarvan juist de plukopbrengst van de afgelopen uren wordt gewogen en genoteerd wordt er weer even halt gehouden en krijgen we toestemming wat foto’s te maken. Indrukwekkend allemaal. We kijken in het vervolg toch nét even anders naar ons kopje thee vermoed ik. 
 

Verder naar boven wordt nog gestopt om het uitzicht te bewonderen en we eindigen op de top. Daar wordt duidelijk waarom die plek Lipton Seat heet. Er staat een bronzen bank waarop een bronzen beeltenis van Thomas Lipton zit. De Britse theeplantage-eigenaar die zijn naam gaf aan de ons bekende Lipton thee. 
 

We drinken een simpel kopje thee waar we de bescheiden som van 100 roepies (€0,27) per kopje voor moeten neertellen waarna de tuktuk ons weer de berg afrijdt. We stoppen nu nog even bij de vergezichten die eerder nog achter mist verscholen lagen, bedanken onze tuktuk gids op passende wijze en worden terug naar ons hotel gebracht.

Vlak voor we daar aankomen stoppen we kort bij de waterval die vanaf een soort platform naast de weg te bewonderen valt. Een toeristisch gebeuren waar het een drukte van belang is. Er staan dan ook stalletjes waar geroosterde maiskolven, zakjes fruit of niet eetbare souvenirs aangeschaft kunnen worden. Ook een muzikale tuktuk die melk en ijsjes verkoopt. Een familie makake aapjes weet waar het zijn noten en fruit vandaan moet halen. Poserend bij het platform weten ze menige toerist tot het geven van iets lekkers te verleiden.  De waterval is indrukwekkend, maar het gebeuren eromheen minstens zo interessant.  Naast onze auto staat een groepje mannen al een tijdje moeilijk te doen met een dik touw. Dat blijkt te worden vastgemaakt aan een man die daarna rap een hoge telefoonmast inklimt. De mast is eng hoog (30 meter?) en het touw dient mogelijk voor de veiligheid (‘the police are here’ zegt Mihi met een dikke knipoog) maar hoe je veilig klimt als het touw waar je aan vastzit gewoon naar beneden hangt, is ons een raadsel. 

Terug naar het hotel daarna voor onze laatste middag hier bij het zwembad. 

Morgen naar Udawalawe waar we in een safarikamp zullen verblijven. Wordt dus weer vervolgd!