Anuradhapura

Na een heerlijk Sri Lankaans ontbijt in het Backwaters hotel maken we nog een korte wandeling over het terrein. Een prachtige plek en jammer dat we hier maar één nacht zijn. Die nacht werd pas kort voor ons vertrek naar Sri Lanka geboekt omdat in het hotel in Anuradhapura een van de twee daar geboekte nachten op het laatste moment niet beschikbaar was. De tweede geboekte nacht bleef gewoon staan. Althans, dat was de bedoeling maar toen we daar op zaterdag tegen de middag arriveerden werd ons verteld dat er helaas een dubbele boeking was gemaakt. Geen zorgen, verzekerde de manager ons, we waren omgeboekt naar een ander hotel en kregen als compensatie de avondmaaltijd aangeboden. Er was dus duidelijk iets mis met het boekingssysteem van het Aryana hotel. Gids Mihi begreep er ook niets van, hij had de dag ervoor de boeking nog gecheckt, zoals hij altijd doet. Hotel nummer twee Bella Vista ( geen uitzicht te zien) was minder luxe dan (de plaatjes van ) het Aryana hotel en het eten stelde niet veel voor, maar we wilden niet moeilijk doen. We waren op reis dus geen stress.

Na de grootste warmte van de dag  gaan we Anuradhapura bekijken. Onze eigen gids haalt ons op en een plaatselijke gids voegt zich bij ons.  Anuradhapura is de stad waar het Boeddhisme in de derde eeuw B.C. geïntroduceerd werd door de zoon van keizer Ashoka.  Het Boeddhisme is tegenwoordig de grootste en meest dominante religie in Sri Lanka en wordt beoefend door ongeveer 70% van de bevolking (vooral Singalezen). waardoor het land de oudste ononderbroken boeddhistische beschaving heeft met veel heilige plaatsen, stoepa's (zoals in Anuradhapura) en tempels (zoals de Tempel van de Tand in Kandy), die diep geworteld zijn in de cultuur en het dagelijks leven. We zijn hier dus bij de bakermat van het Sri Lankaanse Boeddhisme. We hebben ook geluk vanavond want er vindt een festival plaats. Overal vandaan zien we in het wit geklede mensen zich richting de stoepa’s en heilige plaatsen begeven. Geen (andere) toerist te zien.  De hele stad staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Vanavond gaan we drie heilige plaatsen in de Oude Stad bekijken.

We starten op de oudste plek, bij de Isurumuniya Tempel. Bij de ingang van het complex staan rekken tegen de muur waar je je schoenen kunt achterlaten, want schoenen zijn onrein, dus daarmee betreed je geen heilige plaatsen. We hebben sokken bij ons voor de gelegenheid en volgen welbesokt onze gidsen. Het hele tempelcomplex dateert uit de derde eeuw. In de rotsen zijn reliëfs uitgehouwen zoals de ‘Isurumuniya lovers’ een elkaar omhelzend koppel en aangezien het hier graniet betreft is dat op zich al een prestatie. Er werden speciale kruidenmengsels gebruikt die op het graniet werden gesmeerd waardoor de harde steen beter te bewerken was, laten we ons vertellen. Ook de altaren werden op die manier uit het graniet gehouwen. Ze zien er prachtig uit met gekleurde beelden en schilderingen en veel verse bloemen en offerandes zoals glazen en potjes met kruidenzalfjes en -sapjes. We lopen in steen uitgehouwen trappen op en bekijken al het moois met gepaste eerbied. 
 

Als tweede staat Ruwanweli Maha Seya op het programma. Deze gigantische witte stoepa symboliseert de eenheid en kracht van het boeddhisme in Sri Lanka.  Onze schoenen worden weer op een rek gezet en we sluiten aan bij de stroom gelovigen die het fesltival dat hier vanavond plaatsvindt gaan bezoeken. Wat opvalt is dat alle generaties goed vertegenwoordigd zijn. Van stokoud tot piepjong. Iedereen is in het wit gekleed, vaak feestelijk en loopt op blote voeten. We lopen een paar trappen op over bontgkleurde matjes en komen uit bij een prachtig altaar waar weer veel offerandes uitgestald zijn van geneeskrachtige kruidendrankjes tot de mooiste bloemen. Mihi stopte op weg hier naartoe bij een bloemenverkoopster langs de weg en kocht voor mij een tuiltje blauwe waterlelies, de nationale bloem, om bij een altaar neer te leggen. Dit altaar leek me een mooie plek voor dit kleine maar fijne bloemenoffer. Bijzonder!

Ondertussen informeerde de gids ons uitgebreid over de diepere betekenis van alle symbolen en altaren en vooral over de grote witte stoepa, die, zo vertelde hij, bekroond wordt met een grote blauwe saffier. Middenin dit koepelvormige bouwwerkt ligt volgens de overlevering een relikwie van boeddha, een sleutelbeen. Het ligt ingebed in duizenden bakstenen en niemand kan naar binnen, zodat de relikwie niet weggehaald kan worden. We lopen om de stoepa heen en zien verschillende groepen mensen samen zitten, vaak met een in het oranje geklede monnik voor de groep die de groep pratend of zingend voorgaat.  Aan het eind van onze rondgang komen we weer uit bij het eerste altaar waar ik de waterlelies neerlegde en treffen daar twee musicerende mannen aan. De een met een traditionele fluit, de ander met diverse drums. die een muzikale ode brengen aan boeddha, zo begrijpen we.(Zie ook filmpje). Een indrukwekkend spektakel.

Als laatste gaan we naar de Jaya Sri Maha Bodhi. Het is de heilige vijgenboom die zo rond de 2300 jaar oud zou zijn. Men gelooft dat het een loot is van de oorspronkelijke boom waaronder de Boeddha verlichting bereikte. De boom zou gegroeid zijn uit een twijg van een deel van de zuidelijke tak van de historische heilige bo-boom, Sri Maha Bodhi, de boom waaronder Boeddha 6 jaar gemediteerd zou hebben voordat hij stierf en het Nirvana bereikte.  Die boom werd tijdens de regering van keizer Ashoka in Bodhgaya in India verwoest. Met een leeftijd van meer dan 2000 jaar is dit dus de oudste nog levende en door mensen geplante boom ter wereld waarvan de plantdatum bekend is. Vandaag eert de bevolking de Jaya Sri Maha Bodhi nog dagelijks door bloemen en reukoffers te brengen en liederen te zingen. Rond de boom zie je nog andere vijgenbomen die voor bescherming zorgen tegen regen, wind en apen. De Jaya Sri Maha Bodhi boom staat symbool voor de verspreiding van het boeddhisme naar Sri Lanka en verdient daaraan zijn heilige status.

Als wij onze schoenen weer verruild hebben voor sokken, lopen we het terrein op en vertrekt er net een processie mensen met gele parasols naar de tempel waarna er een, in het oranje geklede, monnik volgt die de dienst zal voorgaan. We kunnen de tempel nu niet in maar volgen over het hele terrein, via een microfoon de viering.  Onze doel is vanavond een blik te werpen op de enige zichtbare tak van de 2300 jaar oude ‘stek’ van de boom waar Boeddha onder zat. Opnieuw volgen we de mensenstroom en belanden uiteindelijk via een aantal trappen bij een groep bomen waarachter een grote tak dwars uitsteekt. De dikke tak wordt op meerdere plaatsen gestut door met goud beklede steunpalen. 
 

Bij het naar de uitgang lopen wordt ik bij de arm genomen door een kleine, breed glimlachende vrouw van mijn leeftijd schat ik, die me een telefoon in de hand duwt en in het singalees iets tegen me zegt. Ik veronderstel dat ze wil dat ik een foto van haar en haar kleindochter maak, maar Mihi legt uit dat ze met Henk en mij op de foto wil. Wij zijn lang en wit en dat wil ze met een bewijsfoto aan haar familie kunnen laten zien. Heel bijzonder! Buiten het terrein bij een meertje staat een waarschuwingsbord met een krokodil erop. Niet echt veronderstel ik maar het tegendeel blijkt het geval te zijn. Maar liefst drie krokodillen zwemmen er rond en we zien er een in actie als onze plaatselijk gids een zakje met kleine baksels koopt en die een voor een in het water gooit. Daar komen grote vissen op af en die lokken op hun beurt weer een grote krokodil, die met een grote hap een aantal vissen  naar binnen werkt. En daar hoeven we niet eens niet voor op safari ;-))

Inmiddels begint het te schemeren en we worden weer bij ons hotel afgezet, na nog een kijkje te hebben genomen bij een van de grote tanks (waterreservoirs eeuwen geleden met de hand  gegraven) die bij de stad liggen en een eeuwenoud systeem vormen om regenwater op te vangen.  Het was een bijzondere middag en avond en heel speciaal om van dit boeddhistische festival getuige te zijn. Morgen verder naar Sigiriya. 

Mijn verslag wordt dan dus weer vervolgd. 

P.s. zie filmpjes