Santiago

Op 13 maart vliegen we van São Vicente naar Santiago. Een binnenlandse vlucht en eerdere vluchten als deze hadden ons geleerd dat vloeistofregels en andere handbagageregels minder streng werden gehandhaafd. Verkeerd geleerd! Onze waterflessen moesten we leeggooien in een plant. Henks Leatherman multitool moest hij inleveren, evenals een flesje ontsmettingsspoelwater dat die ochtend bij de apotheek was aangeschaft om zijn zere keel te behandelen. Bij mij kwam een kleine souvenirfles met grogue uit mijn rugzak. “All forbidden” werd ons streng toegevoegd. Toch kreeg de dame van de douane medelijden met ons en stelde voor dat we de verboden middelen in een van de twee rugzakken opborgen om deze daarna in alsnog te checken als ruimbagage. Probleem opgelost en wij waren onze spullen niet kwijt gelukkig. Een volgende vlucht zal ons dat niet meer overkomen besloten we en na een verder probleemloze, zelfs te vroege vlucht, kwamen we aan in Praia, de hoofdstad van Santiago en van heel Kaapverdië. 

Santiago is het grootste eiland met Praia als hoofdstad. Hier is ook de regering van het sedert 1975 zelfstandige Kaapverdië gezeteld. Daarvóór was het Portugees. De Portugezen ontdekten de eilandengroep al in de 15-de eeuw en besloten dat het een ideale tussenstop was voor schepen richting de Amerika’s. Er werden hier goederen opgeslagen en later zelfs slaven die in Afrika werden gekocht en, als waren het geen mensen maar handelswaar, werden doorverkocht aan landen als Suriname, Brazilië, Jamaica en Noord Amerika. 

De plaats waar wij op dit eiland logeren heet Cidade Velha, oftewel Oude Stad en staat tegenwoordig op de Wereld Erfgoed lijst. Het was indertijd de grootste stad en hier op het centrale plein werden de slaven (of beter gezegd tot slaaf gemaakten), verhandeld. Er staat nog een grote pilaar als herdenkingszuil. Volgens de overlevering werden onwilligen hieraan vastgebonden en mishandeld. Geen mooie geschiedenis maar wel een die we niet mogen vergeten.

De slaven werden in eerste instantie ook hier op Kaapverdië vooral tewerkgesteld op de suikerplantages, maar al lieverlee ook als huispersoneel aangesteld, waarna ze zich mengden met de andere Kaapverdianen.  De eilandengroep kent dan ook een zeer gevarieerde bevolking, van Afrikaans zwarte mensen via gemengde ‘mulatten’,  naar zeer licht gekleurden tot witte mensen. Naar eigen zeggen zeer tolerant naar elkaar, zonder te discrimineren. We werden vandaag nog aangesproken door een straatverkoper, een zwarte man, die niet opdringerig deed toen we aangaven niet geïnteresseerd te zijn. Wel knoopte hij een praatje aan, “Onze eerste keer op Kaap Verdië? En waar waren we zoal geweest?”  Toen de naam Santiago viel leefde hij helemaal op. “Het mooiste eiland van de wereld. Hij kwam uit Praia, mochten we er nog eens komen, we waren altijd welkom bij hem. Vroeger haatte hij witte mensen, maar nu wist hij dat we allemaal gelijk waren, hij was niet minder, wij niet meer. Allemaal hetzelfde bloed!” En na deze ware taal liep hij met groet en een brede glimlach door. 

Cidade Velha, vroeger Ribeira Grande (Grote Rivier) geheten, was de eerst bevolkte plek van Kaapverdië en ooit de hoofstad van het eiland. Tegenwoordig is het een kleine plaats die het vooral moet hebben van zijn historische waarde. Er zijn nog ruïnes van een kathedraal en een fort. Het oude marktplein waar de tot slaaf gemaakten werden verhandeld toont nog het rasterwerk van vierkanten waar per vierkant 12 slaven op pasten en natuurlijk de herdenkingspilaar. Verder is er een klein, zwart strand met kleurrijke visserbootjes waar we zien hoe deze aan wal gesleept worden (zie video filmpje), wat eenvoudige restaurants en oude huisjes met daken van gedroogde bananenbladen. Klein, maar ondanks het feit dat het een toeristische trekpleister is, toch authentiek gebleven zo lijkt het. Wij logeren iets voorbij het dorp, op loopafstand, in een, ook eenvoudige, B&B. Zeer vriendelijke mensen, maar ons verblijf is wel erg basic met nauwelijks druk op het water dat maar zeer beperkt warm wordt.  Afijn, ook weer een ervaring.

Dag twee van ons verblijf maken we weer een eilandtour, nu door ons zelf georganiseerd. Jaõa, een vriendelijke vijftiger, rijdt ons het hele eiland rond en laat ons zelf bepalen wat we nader willen bekijken en waar we willen stoppen.  

De route voert  ons door het midden van het eiland met een stop bij een ecologische tuin naar Assomada waar we de uitgebreide weekmarkt bezoeken. Je kunt er letterlijk alles kopen. Van allerlei groenten, fruit, kruiden en, vooral gedroogde, specerijen en bonensoorten tot diverse vlees- en vissoorten aan toe. Ook huishoudelijke artikelen en kleding, nieuw en tweedehands, (die laatste in tonnen aangevoerd uit Europa), zijn er te koop. Er zit een jongedame mooi te zijn terwijl haar haar ingevlochten wordt en van blonde extensions voorzien. Op mijn vraag of ik een foto mag maken knikt zij hard van ja, maar de gesluierde kapster roept hard ‘não’ waarna ze naar achter loopt en de foto zónder haar er op gemaakt kan worden. 

In de vleeshoek wordt werkelijk alles van de, eerder dag geslachte, koeien, varkens, geiten en kippen te koop aangeboden. Niet alles ziet er even apetijtelijk uit. Je zou er spontaan vegetariër van worden. Ook bij de visafdeling wordt vis aangeboden waarvan we niet wisten dat die gegeten werd, zoals varaan (zeeslang) en vliegende vissen. Met een kopje koffie in het plaatselijke koffiehuis waar door een paar mannen levendig wordt gediscussieerd, tot groot vermaak van onze gids, wordt het bezoek aan Assomada daarna afgesloten.

Vervolgens bewonderden we de oudste boom van het land, een (naar zeggen) 750 jaar oude kapokboom. Een gigantisch dikke en hoge boom, die boven op een heuvel boven een groen dal uittorent.  Beslist indrukwekkend en natuurlijk een fotootje waard.  Geen idee had ik, dat kapok aan een boom groeide. Ik dacht eigenlijk net als katoen aan een struik. Vroeger hadden we matrassen gevuld met kapok, die op den duur een soort kuil vormden waar je als in een holletje in kroop. (Dit was even de rubriek ‘Oma vertelt’ :-))

Daarna voerde de route richting Tarrafel, de bekenste badplaats van het eiland, waar we het mooie strand bewonderden en van een eenvoudige, maar uitstekend smakende vislunch van serra  (een soort barracuda) met diverse groenten genoten. 

Langs de oostkant van het eiland werd de tocht vervolgd, met meerdere korte fotostops om de schitterende vergezichten te bewonderen en vast te leggen. Bij een plaats waar veel huizen van kleurrijke muurschilderingen waren voorzien liepen we wat rond. Het was zaterdag en in het weekend wordt gewassen omdat mensen dan vrij hebben, maar tuinen zijn er niet dus de was wordt overal naast de huizen en zelfs op straat te drogen gehangen. Voeg daarbij de muziek die overal weerklinkt en overal mensen die vrolijk en luid door elkaar lijken te praten en het beeld is compleet. Er kwam ook een man naar ons toe lopen, die ons met veel omhaal een hand gaf, zich voorstelde en een heel verhaal begon. Ik maakte uit zijn slecht verstaanbare Engels op dat hij een bekend zanger was, zelfs  over de hele wereld bekend, waarna hij ons opnieuw een hand gaf en verder liep. Onze gids moest wel lachen en vertelde dat de zanger in kwestie welgeteld één hitje had gehad waar hij sindsdien op teerde. Een beetje triest wel en ook weer een ervaring. 

Na ons rondje Santiago werden we aan het begin van de avond weer keurig bij ons hotel afgezet.

De volgende dag weer op tijd op , want we vliegen naar onze laatste stop, het eiland Boa Vista. 

Wordt weer vervolgd.