Boa vista.

De laatste paar dagen brengen we door op Boa Vista. Een woestijneiland dat geografisch gezien het dichtste bij Afrika ligt. Zo’n 500 kilometers van de kust van Senegal, West Afrika om precies te zijn.

Onze accommodatie in de hoofdplaats Sal Rei is Sereia Azul, een B&B die gerund wordt door een Belgisch, Engels koppel, Kevin en Laura. Het koppel is inmiddels geen koppel meer laat Kevin ons al snel weten, maar sedert twee jaar gescheiden. Kan gebeuren, maar wel lastig als je vanwege een bedrijf nog aan elkaar vast zit. Afijn, Kevin, een joviale West Vlaming uit Brasschaat, ontvangt ons dus en leidt ons meteen even rond. Het ziet er goed uit. Praktisch, comfortabel genoeg, kamer met buitenruimte en zelfs een dakterras voor ontbijt en algemeen gebruik. Alles is voorzien van ornamenten die met strand en zee te maken hebben. 

Het huis staat dan ook op korte loopafstand van een mooi zandstrand Praia Estoril, waar diverse surfsporten worden beoefend. Eveneens op loopafstand van Sal Rei met zijn boulevard, pier en restaurants. Niet groot allemaal. Het hele eiland telt maar zo’n 20.000 inwoners.

Er zijn duidelijk plannen om dat aantal te verhogen, want overal wordt gebouwd, hoewel de meeste bouwwerken in aanbouw vakantie accommodaties lijken te worden. Hotels en vakantiehuizen. Een aantal ervan zijn onafgebouwd en dat lijkt ook niet te gaan gebeuren. Daar heeft iemand zijn zakken gevuld en het project wordt daarna niet afhemaakt. Corruptie komt ook hier regelmatig voor, volgens onze gastheer. 

Ook ligt er een groot resort midden in de woestijn, van het type waar je als vakantieganger niet afkomt, want alles is er. Bovendien, als je het terrein afgaat zit je midden in de woestijn. Af en toe zien we een bus langskomen met mensen die georganiseerde groepsexcursies maken. Ziet er allemaal niet aantrekkelijk uit vinden wij, maar smaken verschillen nou eenmaal. 

De meeste nieuwbouw in Sal Rei is nog maar half af, of komt nooit af zoals gezegd. Ook ‘onze’ B&B is niet ontsnapt aan de bouwterreur. Was er eerst vrij uitzicht naar strand en zee, nu verrijst er een groot complex met vakantie woningen Lagoon Residence geheten, dat het vrije uitzicht belemmert. Jammer voor ons nu, maar vooral jammer voor de B&B eigenaren natuurlijk.

De mensen hier zijn bang dat BoaVista een tweede Sal zal worden. Het nabijgelegen eiland dat welliswaar mooie stranden heeft, maar inmiddels volgebouwd schijnt te zijn met ‘all inclusive’ resorts. Reden genoeg voor ons om Sal niet in ons programma op te nemen.

We doen het rustig aan deze laatste paar dagen. 

We maken strandwandelingen, drinken wat in een strandtent of aan de pier, slenteren rond in Sal Rei en verkennen dit stukje Kaapverdië verder op ons gemak. Geen eilandtour hier hebben we besloten. Deze wordt ook nergens aangeboden dus dat zegt genoeg. Mensen komen hier voor zee en strand, niet voor cultuur. 

Hoewel, Sal Rei is twee musea rijk!

Het Museu do Naufrages (scheepswrak museum) dat een ‘labour of love’ is van Mauritio Rossi, een Italiaanse archeoloog die hier zo’n 25 jaar geleden neerstreek. Wij raakten met hem aan de praat en hij vertelde dat hij het jammer vond dat er zo weinig van de geschiedenis op het eiland was te vinden. Hij liet daarom het huis bouwen, huurde kunstenaars in om het van prachtige vloeren en muren te voorzien, verzamelde informatie en spullen die met die geschiedenis te maken hadden en stelde het museum open voor publiek. Bij de toegangsprijs was een rondleiding inbegrepen. Onze gids Sara, een schone Italiaanse, lichtte entousiast toe wat er zoal tentoongesteld hing, stond en lag. Het was een bonte verzameling van vanalles en het verhaal sprong van de eerste bewoners via de ontdekkingsreizen, slavenhandel en piraterij naar muziek en politiek. Opvallend was dat Francis Drake, de heldhaftig ontdekkingsreiziger van de Engelsen hier op Kaapverdië wordt gezien als de piraat die meerdere strooptochten hield in opdracht van de koningin van Engeland en een berucht slavenhandelaar was bovendien. 

Het tweede museum was meer een museumpje. De privé verzameling van een vriendelijke meneer die een paar kamers in zijn huis had ingericht met vitrines waarin schelpen, munten en andere schatten lagen te pronken, voorzien van handgeschreven namen, waar bekend, en verder door de eigenaar middels gebaren en wat Portugees van commentaar voorzien. Ook hingen er wat 78 toeren grammofoonplaten en botten van walvissen en schedels en ruggenwervels van haaien.  Hier ook weer een bonte verzameling dus. De verzamelaar had het meeste zelf opgedoken, zo maakte hij duidelijk. Wij waren gepast onder de indruk!

De avonden sluiten we af in Bowlavista, ons inmiddels favoriete restaurant hier. Een enkel Kaapverdisch gerecht staat op de kaart, met een twist weliswaar maar verder vooral veel vegetarische- en een enkel visgerecht. Een gepaste culinaire afsluiting.

Een fijne laatste stop is onze conclusie, maar ook weer fijn om naar huis te gaan. Morgen vertrekken we alweer om dan donderdag weer thuis te komen. Zoals gezegd, ook weer fijn.